"Vin zaliz meni pid shkiru...
Pislia Katmera mene vzhe nishcho ne povynno dyvuvaty. Vkliuchno z isnuvanniam svitu za mezhamy moho, yakyi nazyvaietsia Korolivstvo tinei. Prote ya tut, zastriahla v dyvnomu, nebezpechnomu mistsi z naihirshym iz nadpryrodnykh istot, chudovyskom, yakoho boiatsia inshi chudovyska, — Khadsonom Vehoiu. Vin mozhe buty bratom Dzheksona y neimovirno pryvablyvym, ale vin spravzhnia skalka v moii dupi.

Pytannia v tomu, chy znaidemo my vykhid, persh nizh ya vbiu yoho... abo zakinchytsia chas.

Vona krade moie sertse...
Zahalnovidoma istyna — prynaimni za slovamy Hreis, — shcho vse tse moia provyna. Ale v mene ye nepryiemna pidozra, shcho Hreis ne taka liudyna, yak vona dumaie, i tse vona trymaie nas u pasttsi. Teper nam dovedetsia pratsiuvaty razom ne tilky, shchob vyzhyty, ale y shchob vriatuvaty vsikh, koho my staly nazyvaty simieiu i khto zhyve tut.

Tomu shcho nas shchos poviazuie. Shchos sylnishe za strakh... i nabahato kryvavishe."