Dlia toho, shchob Koroliu zhakhiv znaity natkhnennia dlia svoho cherhovoho romanu, potribno nebahato: shchob na lichylnyku myl u yoho avtomobili odnoho dnia riadok deviatok zminyvsia nuliamy. Tak Stiven Kinh 1983 roku zadumav horor pro mashynu-vbyvtsiu, shcho vidnovliuietsia. I teper yii imia — Kristina — vidome chy ne bilshe za imia pysmennyka...

Arni luzer. Khyrliave posmikhovysko v okuliarakh u stalevii opravi y rozsypom pryshchiv na oblychchi. U kozhnii shkoli ye takyi khlopets, yakoho divchata nache ne bachat. Arni zhyv sobi takym, dopoky ne pobachyv Kristinu i ne zakokhavsia v nei. I tse het ne smishno vid samoho pochatku, khoch Kristina — mashyna. A potim bude strashno...

Kuplenu za beztsin u zliushchoho staryhana Rolanda Lebeia staru «plimut-furiiu» Arni pochne potrokhu vidnovliuvaty. Ta z kozhnym dnem rozvaliukha z dvoma khyzhymy plavtsiamy nabuvatyme dedali bilsh blyskuchoho vyhliadu y chomus viddaliatyme Arni vid druha Dennisa, provokuvatyme svarky z batkamy. Arni pozbudetsia pryshchiv, nakachaie plechi y poznaiomytsia z vrodlyvoiu divchynoiu. Ta Kristina ni z kym ne dilytyme Arni. Zlo, shcho drimalo pid kapotom, prokynetsia.