Dafna liubyla slukhaty, yak yii narechenyi Piter opovidaie yikhniu istoriiu. Pro te, yak vony zustrilysia (vitrianoho dnia), zakokhalysia (za spryiannia kapeliukha-vtikacha) i pereikhaly v yoho ridne mistechko nad ozerom, shchob pochaty simeine zhyttia. Vin spravdi chudovo pro tse opovidav... doky ne usvidomyv, shcho vzahali-to zakokhanyi u naikrashchu podruhu dytynstva, Petru.
Tak Dafna pochynaie svoiu novu istoriiu. Zastriahnuvshy v chuzhomu dlia sebe misti bez druziv i ridnykh, zate z uliublenoiu robotoiu dytiachoi bibliotekarky, vona proponuie rozdilyty orendu zhytla yedynii liudyni, zdatnii zrozumity yii stanovyshche, — Mailzu Novaku, Petrynomu kolyshnomu.
Rozkhrystanyi i spontannyi Mailz, skhylnyi utishatysia tuzhlyvymy liubovnymy baladamy, — tsilkovyta protylezhnist praktychnii i zamknutii Dafni. Novoiavleni susidy po kvartyri perevazhno unykaiut odne odnoho — azh yakos, napyvshys iz horia, zapochatkovuiut nepevnu druzhbu y deshcho zadumuiut. I yakshcho yikhnii zadum peredbachaie opryliudnennia zavidomo omanlyvykh fotohrafii spilnykh litnikh pryhod — to khto my taki, shchob osudzhuvaty?
Zvisno, tse vse pro liudske oko, adzhe buty ne mozhe, shchob Dafna vserioz pochynala novu storinku iz zakokhanosti v kolyshnoho novoi narechenoi svoho kolyshnoho narechenoho... Chy mozhe?
